«Ημέρα 203. Ακούω βήματα απ'έξω κι η περίμετρος σωπαίνει. Οι Μηχανές μας πείσανε πως για όλα φταιν οι άλλοι. Ο διπλανός κι ο από πάνω. Ο δυνατός κι ο αδύνατος. Και 'μεις ζαλισμένοι από αρώματα, συνεχίζαμε να κοιτάμε της οθόνες του τίποτα. Και τώρα που μας κάνανε χίλια κομμάτια, βρήκαμε μάτια για να δούμε και φωνή για να φωνάξουμε. Στην σφραγίδα των Μηχανών υπάρχει μια φράση,"Εκεί κρύβεται η αλήθεια αλλά τώρα είναι αργά." Αργά για να νιώσουμε.»

Σκόρπιες σκέψεις σε μια χιονοστιβάδα πληροφορίας. Χάνουμε συνεχώς την ικανότητα μας να ξεχωρίζουμε το χρήσιμο και το ωφέλιμο, να διαλέγουμε, να συνθέτουμε, να συζητάμε και να αναλαμβάνουμε τις ευθύνες που προκύπτουν. Μουδιασμένοι κι απαθείς κάποιοι από τις ανέσεις μας κι άλλοι από τη βία της ανέχειας μας. 

Κρατάω αυτό το ημερολόγιο πρώτα για μένα. Ως ένα κίνητρο να συνθέτω όσα παρατηρώ, ακούω και διαβάζω με τον αντίκτυπο που έχουν μέσα μου κι όσα συμβαίνουν μέσα μου με τον αντίκτυπο που έχουν γύρω μου. Για να κάνω ξεκάθαρες τις ευθύνες μου όπως τις αντιλαμβάνομαι. Για να στερήσω από τον εαυτό μου όσες περισσότερες δικαιολογίες μπορώ.

Αλλά και για όσους βγάλει ο δρόμος εδώ και μοιράζονται παρόμοιους προβληματισμούς. Για όσους διαφωνούν και θέλουν να ξεγυμνώσουν τις αντιφάσεις μου. Για όσους θέλουν να κλονίσουν τις βεβαιότητες τους και τις βεβαιότητες μου. Για όσους θέλουν να γελάσουν με μένα ή να προβληματιστούν μαζί μου. Για όσους ψάχνουν μια αφορμή να σκεφτούν και να συζητήσουν. 

Οι σελίδες σε τάξη, οι σκέψεις σ' αταξία